Ik ben een hele tijd hier niet meer geweest. Ik heb jullie logjes niet bijgehouden en leek tijdelijk van de aardbodem verdwenen. Het ging niet meer. Ik zal hier de komende weken ook weinig zijn, omdat mijn moeder komende dinsdag wordt geopereerd, ik maandag naar school moet en ik ruzie heb met mijn vriendje.

Ik heb de afgelopen dagen alleen maar gehuild. Ik kon niet meer, ik wilde niet meer. Alles is anders nu. Het wordt tijd dat ik aan mezelf denk, niet meer alleen doe wat mijn vriendinnen en mijn vriendje willen. Ik ben van helemaal niks zeker op het moment, maar ik wil gewoon gelukkig zijn.

 

 

 

Gek genoeg, ja ik heb mijn leven tot nu toe geleefd zoals ik wilde. Ik heb dingen meegemaakt in mijn leven, die ik allemaal stuk voor stuk wil vergeten, maar toch heb ik ook de mooiste herrinneringen opgebouwd samen met mijn vriendinnetjes, mijn lieve vriendje en zelfs met mijn familie. Ik had nooit gedacht het ooit nog te zeggen, maar als ik mijn leven over moest doen had ik het op geen andere manier willen doen.

 

Wat een geweldig weekend! Huh heb ik iets gemist? Ja dat heb je zeker! Ik voel me zo fijn. Mijn gevoel is niet in woorden te beschrijven op dit moment. Het begon zo ontzettend rot, ik en mijn vriendje hadden zaterdagavond ruzie, omdat hij had gezien dat ik wat kleine krassen onder mijn voeten had (weer een ding minder op mijn positieve lijst). Hij sliep bij mij, maar we zijn beide met onze ruggen tegen elkaar aan in slaap gevallen. Zondagochtend hing er nog wel een gespannen sfeer, maar die verdween al snel.

We zaten in de trein naar Scheveningen. We hadden het gisteren een halfjaartje, vandaar dat we iets leuks samen met zijn tweetjes wilde doen. We kwamen aan in Scheveningen en er was (met vlagen) een helder blauwe lucht en een zonnetje, dus we lagen lekker samen op het strand. Eerst was het een beetje ongemakkelijk, want we hadden wat moeilijke gesprekken over de nacht ervoor, maar na dat alles was uitgesproken werd het zo leuk. We zijn lekker uiteten geweest en daarna lekker bij crazy piano's op het terras gaan zitten. We zaten op heerlijke lounchebanken en er was live music. Samen met mijn vriendje, een lekker wijntje en live muziek onder een heerlijk avondzonnetje aan het strand, wat wil je nog meer? Ik straalde helemaal en nu nog steeds als ik er aan terug denk. Ken je het liedje beautiful distraction van Ilse DeLange? Dat is het liedje van onze eerste date. We zaten op het terras en het was echt alsof dat lied elk moment gespeeld zou worden, maar helaas was het niet zo. Ik zei dat ik dat liedje nog wilde horen voor we gingen slapen, hij zei dat dat geregeld kon worden. Als ik toen is wist wat hij allemaal had bedacht. We hadden een superleuke dag en avond en gingen daarna lekker terug naar huis. Helaas was hij op de terugweg ziek geworden (waarschijnlijk iets verkeerds gegeten), want daardoor kon zijn plan niet doorgaan, maar hij heeft mij laten zien wat hij voor mij in petto had. Ik moest weer huilen van geluk. Echt, die jongen haalt het beste in mij naar boven. Ik ben zo verliefd.

Op onze eerste echte date, vroeg hij aan mij of ik zijn vriendinnetje wilde zijn. Ja reken maar uit, dat was op de mooiste valentijnsdag van mijn leven. Hij had boven op zijn kamer een tafel gedekt, met een mooie roos, kaarsjes, een fles wijn en op de achtergrond romantische muziek. Hij had zelf voor mij gekookt. Door hem voelde ik me toen zo speciaal, en zo voel ik me nog steeds. HIj is zo romantisch. Hetzelfde verhaal op mijn verjaardag, hij was er niet omdat hij met vrienden op vakantie was, helaas. Op eens stond zijn zus bij mij voor de deur met een ontzettend mooie bos rozen, speciaal van mijn lieve vriendje. Gisteren liepen we naar zijn kamer, en misschien kun je het al raden: een mooie tafel met een roos, kaarsje, fles wijn en ons liedje op de achtergrond. Hij zei tegen me: Ik zei toch dat ons liedje nog geregeld kon worden. Helaas hebben we er niet van kunnen genieten, want hij was echt heel ziek, maar hij heeft me beloofd dat ik het van hem te goed hou. O wat hou ik veel van die jongen. Ook had hij nog een verrassing, maar dat zou ik de volgende keer krijgen.

Op het terras werd het liedje someone like you van Adele gezongen en hij keek me aan en zei: echt niet, ik zal nooit iemand kunnen vinden, want er is niemand zo mooi en zo speciaal als jij. Nou echt, mijn dag kon niet meer stuk.

Het word tijd om even wat dingen op een rijtje te gaan zetten. Het wordt tijd voor wat orde in deze grote chaos. Ik word helemaal gek van mezelf. Ik lig elke nacht tot half 4/ 4 uur wakker. Staar recht voor me uit en laat mijn leven langzaam voorbij komen. Er is in het afgelopen jaar veel veranderd, op een positieve manier. Maar waarom voelt het zo niet?

Ik ga eerst wat dingen op een rijtje zetten die goed gaan en waar ik trots op kan zijn.

- Ik ben gestopt met roken, ookal is het pas sinds 3 weken. 

- Ik heb al bijna een half jaar geen drugs gebruikt (hierbij moet je denken aan blowen)

- Ik heb al bijna een maand niet geautomutileerd

- Ik ben overgegaan naar 5 havo, met gemiddeld een 7.5

- Ik heb sinds een half jaar een 'echte' baan in een restaurant (bediening)

 

 

Maar waarom komen dan in godsnaam dagelijks, elke keer op nieuw, die zelfmoordgedachtens weer in mijn hoofd? Waarom kan ik nou nooit langer als 2 dagen dat goede gevoel behouden? Waarom kan ik alleen denken aan die rot gevoelens in mijn hoofd en in mijn hart. Al die pijn die ik heb doorstaan, houdt het dan nooit meer op? Het voelt als een oneindig gevecht, als een hopeloos gevecht.  Er zijn natuurlijk veel meer dingen waar ik niet trots op ben, ook deze ga ik even voor mezelf op een rijtje zetten:

- Mijn eetstoornis. ( Ik vecht al bijna 5 jaar en ik krijg hem niet onder controle, elke keer opnieuw pakt ze me weer op mijn zwakke plekken)

- Ik ben heel gemeen tegen mijn ouders

- Ik ben te perfectionistisch

- Ik verwacht altijd dat mijn vriendinnen er voor mij zijn, maar ben er nooit voor hun

- Ik heb, denk ik, veel zelfmedelijden.

En zo kan ik nog heel lang doorgaan, maar het heeft geen zin. Deze 5 wegen namelijk veel zwaarder als 100 positieve dingen. Hoe doen jullie dat toch? Hoe doet de rest van deze hele fucking wereld dit toch?

 

Update 0.16: Natuurlijk is het leuk op stap als Sofie er niet bij is, ow sofie je weet niet wat je mist. Sofie je moet echt komen iedereen is erbij. Jij faalt dat je niet meegaat, blablabla...

Het ergste is dat ik tegen ze lieg, ik zeg dat ik niet mee op stap kan omdat ik me niet lekker voel, maar de echte reden is, dat ik geen geld heb. Echt geen geld. Ik moet dit weekend nog naar feesten van 3 mensen, zondag een dag naar zee met mijn vriendje omdat we het een halfjaartje hebben. Mijn vriendinnen zeggen letterlijk tegen mij dat ik verwend ben, opzich ik krijg genoeg van mijn ' pappie ', maar verwend? Waarom zit ik hier dan nu thuis mezelf helemaal gek te maken? Waarom zijn jullie op dit moment aan de drank, en zit ik hier aan de colalight en vetarme nootjes? Ik walg op dit moment van mijn vriendinnen! #%()@#&$%@)#%#$@!!!!

 

Ik voel me zo leeg.

 

# 23.37: net over de streep even teruggekeken. dat programma raakt mij elke keer weer opnieuw, wordt er nog stiller van als dat ik al was. wat vinden jullie er van?

 

 

 

         

Mama zegt dat ze trots op me is,
Zij kan ook niet weten, wat ik in mijn leven mis.

Mama zegt dat ze niet weet wat de toekomst mij voorspeld,
Zij kan dit ook allemaal niet weten, ik heb haar nog nooit iets verteld

 

 

 

Dit is voor mijn lieve vriendinnetje. Ik weet niet waar je bent en of je er uberhaupt nog wel bent, maar ik moet het proberen. Dit is een brief die ik het liefst aan jou zou willen geven, maar ik weet dat je hem nooit zult lezen. Danique is niet haar echte naam.

 

Lieve Danique,

Op de een of andere manier kom ik steeds maar weer bij jou terecht. Ik zou willen dat ik je adres had, ik zou willen dat ik je nog een keer kon zien. Alleen een teken van leven is al genoeg. Waar ben je nou? Ik weet dat ik misschien mijn kans verkeken heb, maar ik zal het nooit een plaats geven.

Laat ik jullie wat over mezelf vertellen. Ik heb in de afgelopen jaren hard moeten vechten voor mijn plekje op deze wereld. Waarschijnlijk niet harder als de rest van jullie, maar voor mijn doen heb ik harder gevochten als dat ik hebben kon. Ik zou dit jaar mijn eindexamen havo doen, maar in plaats daar van heb ik dit schooljaar in havo 4 doorgebracht met een stel baby's die recht uit de luiers kwamen. In plaats van samen met mijn klasgenootjes het examenjaar ingaan, heb ik een half jaar in een kliniek doorgebracht.

Al vanaf dat ik naar de middelbare school ging, knaagt mijn onzekerheid aan me. Vinden ze me wel mooi? Hoor ik er wel helemaal bij? Ben ik niet te dik? Er ontwikkelde zich een eetstoornis, een persoonlijkheidsstoornis in ontwikkeling en verschillende angststoornissen. Hulp? Nee dankjewel, failed doet het liever alleen. Maar helaas, ik kwam in het ziekenhuis terecht vanwege een overdosis medicatie. Mijn psycholoog stond 's ochtends aan mijn bed met het bericht dat ik naar de crisisdienst mocht, of beter gezegd: moest. Ik had in de loop der jaren wel wat therapieen en gesprekken gehad bij verschillende instellingen, maar zonder succes. Zo begon voor het eerst mijn weg naar genezing. In juli 2010 ging ik met ontslag en ben ik weer volledig thuis gaan wonen.

Op dit moment ben ik meer als een jaar verder, sinds mijn ontslag uit de kliniek. Ik heb weken, nee maanden, gevochten vanaf dat moment om het vol te houden. Ik heb geen gesprekken of therapieen meer gehad, omdat mijn ouders het onzin vonden? Stel je eens niet zo aan, het gaat toch goed met je? zeiden ze dan vaak tegen me. Goede motivatie, vind je niet?

Ik heb nu bijna een halfjaar een ontzettend lief vriendje, laten we hem Paul noemen. Ook heb ik ontzettend lieve vriendinnen, maar wat een heksen kunnen het zijn. Alle ingredienten voor een gelukkig leven toch? Toen werd mijn moeder ziek. Rond mei dit jaar kregen we de uitslagen: ze heeft kanker. Het voelde alsof mijn hele wereld instortte. Waarom nu, waarom zij?